Çocuktuk, sevinince gözlerinin içi güleninden.
Düşsekte, dizimiz de kanasa; geçiciydi acılarımız.
Hayallerimiz vardı; öyle saf, öylesine masum.
İnanıyorduk kelimelerin gücüne!
Sözlerimiz yürektendi ve de bedava.
Satmadık hiç onurumuzu da şiirlerimizi de.

Söylenenmeyenlermiş meğer değerli olan.
Ve susmakmış en acı vereni.
Söyledikleri değil sustuklarıyla,
Öğrenmiştik sevdiklerimizden…
Sustuk… Kilit vurduk kelimelerimize.
Ağır gelse de yosun bağlamış sol yanımıza.

Büyüdük; kirlendik,üzdük ve üzüldük.
Yıkılmış hayallerimizin faili meçhuldü,
Karşılıksız duygularımızsa yetim.
Uçmayı öğrenemeden kırıldı kanatlarımız.
Ve ölmeden önce ölmek için,
Gömdük ruhumuzu en karanlık dehlizlere…