Gökyüzü gibi uçsuz bucaksızdı içindeki sonsuzluk duygusu.
Gemilerinde batsa kara denizlerde,
Gözlerini semaya çevirdiğinde unutuyordun her şeyi.
Özlemleri, kederleri, pişmanlıkları…
Bir ferahlık dolanmaya başlıyordu tüm benliğinde.
Yabancı hissediyordun kendini; dünyaya ve içindekilere.
Sonsuz olanındı gökler de, benliğin de.
Özlemdi belki de hissettiğin, maviye, gökyüzüne ve sonsuzluğa…